Well of Eternity Sandbox: nurgle

Cześć,

Dzisiaj kilka słów o dwóch zestawach jakie ostatnio zagościły na moim warsztacie:

Warhammer: Age of Sigmar – 10 x Chaos Knights

Warhammer: Age of Sigmar – 5 x Putrid Blighkings

Oba zestawy mają już za sobą re-pack jaki funduje Games Workshop kolejnym armiom, dzięki czemu w pudełkach znajdują się okrągłe podstawki dostosowujące modele do systemu Age of Sigmar.

Dla mnie to spory plus, uważam, że modele prezentują się dużo lepiej na okrągłych/owalnych podstawkach a ponadto są one nieco większe niż używane wcześniej kwadraty i prostokąty co daje większą swobodę przy modelowaniu pozy figurki i jej umiejscowieniu na podstawce (zwłaszcza przy bardziej skomplikowanych podstawkach zawierających elementy terenu). Z drugiej strony jeśli ktoś kupuje te zestawy z myślą o graniu w Warhammer Fantasy Battles to musi pomyśleć również o zaopatrzeniu się w dodatkowe podstawki/”przejściówko-traye”.

Zmianie i to na zdecydowany plus uległa też szata graficzna samych pudełek. W moim odczuciu jest schludniejsza, ciekawsza i zwyczajnie ładniejsza niż ta w przed zmianą. Na tylnej ściance znajduje się kilka zdjęć modeli prezentujących alternatywne sposoby złożenia i mocno uproszczona lista farb pozwalających na uzyskanie zbliżonych do oryginałów efektów pracy malarskiej ;) Ogólnie nie bardzo jest się do czego przyczepić bo pudła ładne, zafoliowane odpowiednio, a w dodatku widać jak na dłoni co kupujemy za niemało grosza.

W środku jest… chciałbym napisać tylko lepiej ale nie byłaby to „prawda i tylko prawda”.

Po pierwsze widać bardzo wyraźnie, że te dwa zestawy pochodzą z różnych okresów produkcji/przygotowania elementów a być może i szukania najlepszej formuły tworzywa z którego odlewa się elementy.

W przypadku Putrid Blightkings plastik jest bardzo dobrej jakości – nie ma na nim skaz, chropowatości, jest odpowiednio twardy, pozbawiony nierówności charakteryzujących tańsze wyroby. Serio – to naprawdę dobre tworzywo z którym pracowało mi się przy składaniu modeli bardzo dobrze – piłowanie, przycinanie, szlifowanie (których wcale nie było dużo ale o tym za chwilę) przebiegało bezproblemowo.

Zupełnie inaczej jest w przypadku drugiego zestawu. Tworzywo jest inne, na pierwszy rzut oka widać jego gorszą jakość co potwierdza praca z nim. Zachowuje się trochę nieprzewidywalnie, jest „miększe” co nie ułatwia pracy z nim. W dodatku na niektórych elementach widać „wady” tworzywa w postaci na przykład nierówności (marszczenia) na płaskich płytach pancerza. Ogólne odczucie jakie pozostaje po pracy z tym zestawem nie jest złe ale w porównaniu z Putridami okazuje się, że to jednak niebo a ziemia.

Putrid Blightkings Sprue 1

Putrid Blightkings Sprue2

Putrid Blightkings Sprue3

Wszystko to potwierdziło się kiedy zacząłem przygotowywać modele do złożenia i dopasowywać poszczególne części.

Putridzi to bajka. Ich montaż, pomimo ogromnej różnorodności części (co jest ogromnym plusem tego zestawu) odbywa się prosto i bezproblemowo w czym pomaga instrukcja prezentująca w czytelny sposób różne rodzaje złożenia modeli (5 „baz” do których dodawane są różne elementy z zestawu).

Wszystko pasuje jak ulał, nie pozostawia zbyt wielkich szpar, linie podziału jeśli w ogóle są to niewielkie i w miejscach z których łatwo je usunąć. Nawet początkujący modelarz szybko złoży sobie modele, które będą prezentować się naprawdę dobrze. W dodatku przy odrobinie chęci i elementów z innych zestawów nurgla/chaosu można złożyć ciekawe konwersje. Ogromny plus dla GW za ten element.

Rycerze to znów inna para kaloszy. Elementy nie pasują do siebie tak idealnie jak w przypadku Putridów, po spasowaniu nawet niewielkich elementów wciąż pozostawały dość spore szpary (tułowia rycerzy, głowy koni w miejscach łączenia z tułowiem), kompletną porażką jest spasowanie dwóch połówek tułowia koni – w kilku przypadkach są przesunięcia formy w kilku nawet po długim dopasowywaniu zostawały mi szczeliny (a raczej przepaście) pomiędzy elementami. Być może trafił mi się taki zestaw, nie wiem, ale jakościowo naprawdę nie jest dobrze. Negatywne odczucia pogłębiła praca przy usuwaniu linii podziału formy. Poprowadzenie jej po środku nóg koni było prawdopodobnie zemstą na graczach chaosu za zbytnią epickość kawalerii chaosu. Zlikwidowanie tych linii na wszystkich (!!!) nogach z ich nierównościami, wypustkami, kopytami itp. trwa wieczność i jest nieprawdopodobnie wręcz irytujące.

Chaos Knights Sprue 1

Chaos Knights Sprue2

Chaos Knights Sprue3

Na koniec tematu materiału i odlewu – o ile Putridzi to „nowa forma” i wszystkie nawet najdrobniejsze elementy odlane są z idealną jakością i odwzorowaniem to Knighci przy ogólnie dobrym odwzorowaniu detali mają też kilka wpadek gdzie detale „się zalały” (ale znów – może to moje pudełko tylko…)

Co do ilości części i możliwości złożenia modeli to tutaj oczywiście porównanie wypada również na korzyść Blightkings. To jeden z najbogatszych zestawów pod względem pozostających po montażu modeli części, które każdy generał nurgla będzie pielęgnował jak najnowszą chorobę zesłaną przez Papę Nurgla. Broń, naramienniki, głowy, ręce, macki – do wyboru do koloru i w zależności od sposobu złożenia modeli – wszystko to zostaje i aż prosi się o wykorzystanie w ciekawych przeróbkach takich jak na przykład… Chaos Knights z „Markiem” Nurgla ;) Same modele bez żadnych problemów można złożyć w przynajmniej 15 różnych wersjach a przy odrobinie kombinowania można pomnożyć tą liczbę przez dwa. Odpada też problem wyboru broni i ewentualnego magnesowania – Putridzi walczą czym popadnie ;)

Rycerze jako starszy zestaw są nieco mniej zróżnicowani. Sporą korzyścią jest to, że przy ich montażu możemy dokonać wyboru pomiędzy dwoma rodzajami uzbrojenia – glewie i broń ręczna (topory, nadziaki, miecze), tak więc jeśli zdecydujemy się na jeden z nich to zostaje nam całkiem sporo „żelaza” na stanie. Istnieje też oczywiście opcja namagnesowania rąk i bycia elastycznym ale wtedy z zestawu nie zostaje prawie nic. Bardzo przyjemne są tarcze i broń ręczna (przyjemne wizualnie, o skuteczności w grze innym razem).

Ostatni punkt to podatność na konwersje – w obu przypadkach bardzo duża (co mam nadzieję unaocznić już niedługo na blogu). Wynika to z faktu, że chaos ogólnie przyjemnym materiałem na mutacje wszelakie był jest i będzie. W przypadku putridów konwersje mogą być łatwiejsze do wymyślenia (Nurgl i jego dary) ale nieco trudniejsze do wykonania ze względu na specyficzne i charakterystyczne w nowszych zestawach GW spasowanie nóg/rąk do tułowia trochę wymuszające pewne rodzaje złożenia modelu (ale wszystko da się obejść, ewentualnie dokleić tylko tu i ówdzie rękę czy mackę). Rycerze to idealny materiał na konwersje – te najbardziej oczywiste to „ucharakteryzowanie” ich na kawalerię konkretnego boga chaosu, te mniej to wykorzystanie modeli na bohaterów chaosu (Harbinger of Decay poczyniony przeze mnie i Lord Chaosu na demonicznym wierzchowcu).

Ogólnie więc znacznie lepiej prezentuje się znacznie nowszy zestaw Putrid Blighkings (który również w grze wydaje się być dużo mocniejszy).

Rycerze natomiast są jedną z ikonicznych jednostek Chaosu/Slaves to Darkness i ciężko sobie wyobrazić aby w porządnej hordzie ich zabrakło tyle tylko, że będzie wymagało nieco więcej trudu od jej generała. J

Tyle dzisiaj,

Z pozdrowieniami,

1 komentarze

Cześć,

Dzisiaj szybki raport z ostatniej bitwy w ramach wtorkowych „spotkań z Sigmarem” w krakowskim CUBE będący bardziej przyczynkiem do kilku przemyśleń niż czymkolwiek innym.

Bitwa malutka bo po 1000 punktów na stronę, u mnie nadal bez większych zmian, czyli morze szarego nurgla z kilkoma niewielkimi modyfikacjami (bo próbuje coraz to nowych rozwiązań – tu odejmę tam dodam…).

Na stole zagościły więc po mojej stronie:

1 x Harbringer of Decay, Generał z traitem +1 to hit vs order I amuletem chaosu

5 x Putrid Blighkings

5 x Putrid Blightkings

5 x Chaos Knights (Mark of Nurgle)

10 x Chaos Marauders (Mark of Nurgle)

Na przeciwległym krańcu stołu ustawiły się oddziały Seraphonów wspomagane niewielkimi kontyngentem Stormcast Eternals (1 x weteran na carnosaurze, 8 x jaszczurki na jaszczurkach (cold one riders?), Skin priest, i duży klocek saurusów na piechotę. Do tego 5 liberatorów i lord relictor).

Bitwa trochę przypadkowa, zdecydowaliśmy się więc pominąć zasady terenów oraz nie grać żadnego konkretnego scenariusza tylko radośnie się powyrzynać (co okazało się ciekawym doświadczeniem o czym za chwilę).

Aby tylko w 7" od generała się znaleźć - on przytula wszystkich.

Rozstawienie z mojej strony nie było zbyt skomplikowane – wszystko w promieniu 7” zasięgu abilitki Harbringera a więc kupą mości panowie, kupą!

1 Tura bitwy

Klin jako formacja bojowa pozwalająca szybko dostać się do lasu.

Mój przeciwnik miał inicjatywę w pierwszej turze, ostrożnie ruszył do przodu, o dziwo jednak nie rzucił się na złamanie karku ku moim liniom a jedynie lekko skorygował ustawienie swoich jednostek.

W odpowiedzi, jak na typowego chaośnika żwawo potruchtałem swoimi oddziałami ku przeciwnikowi oraz ku laskowi w centrum pola bitwy, który wydawał się być idealnym do usadowienia w nim przynajmniej jednego oddziału Putridów.

2 Tura bitwy

W oczekiwaniu na wizytę - Okopane na pozycjach obronnych oddziały Papy.

Żwawy nurgle przejął inicjatywę dzięki czemu mogłem spokojnie zająć pozycje obronne na skraju lasu. Formacja wydawała się idealna do odparcia szarzy agresywnych jaszczurek (okazało się jednak, ze źle wymierzyłem odległość od wysuniętych najbardziej na lewo putridów do generała – co skończyło się tym, że nie mieli ani jego ochrony ani cover save…). Postanowiłem nie szarżować na wroga (nieco speszony ilością buffów jakie otrzymał jego główny oddział Saurów) i poczekać na niego w swoich okopach.

Przeciwnik nie dał się sprowokować, dalej pieczołowicie ustawiał swoje oddziały w najlepszych pozycjach do szarży, która w założeniu miała zmieść mnie z powierzchni stołu. Wszystko szło idealnie do momentu w którym nie przyszło seraphonom szarżować – główny oddział spalił szarżę, reszta armii stwierdziła, że bez nich to już nie to samo dzięki czemu… szarż w tej turze nie było. (to chyba pierwsza bitwa od bardzo bardzo dawna w której obaj generałowie świadomie zrezygnowali z możliwości szarżowania na przeciwnika)

3 Tura bitwy

Widok na chwilę przed szarżą jaszczurek

Los przyznał inicjatywę zimnokrwistym i tym razem nie mogło być mowy o ponownym spaleniu szarży. Wszystko co miało i mogło szarżować wpadło w moje pozycje obronne (podczas kiedy ja zacierałem ręce).

Znając możliwości jaszczurek trochę obawiałem się tak zmasowanej szarży, jednak nie wziąłem pod uwagę tego, że tym razem nie krzyżuję mieczy ze świątynnymi strażnikami z którymi potykam się najczęściej a z ich mniej elitarną odmianą – zwykłymi saurusami. Dość powiedzieć – na koniec tury straciłem bodaj trzy modele (1 rycerz i chyba dwóch putridów z oddziału potykającego się z Carnosaurem).

Widok chwilę po szarży...

W odpowiedzi unicestwiłem w zasadzie główny oddział piechoty saurusów (został sztandarowy), nieco nadgryzłem ich kawalerię i wbiłem kilka ran carnosaurowi a mój generał ubił jednego sigmaritę. Na tym etapie byłem już spokojniejszy o wynik starcia – w wojnie pozycyjnej i na wyniszczenie z nurgle mogą konkurować tylko nieumarli…

4 Tura bitwy

Wojna na wyniszczenie w której górą siły Papy Nurgla

Szczęście znów uśmiechnęło się do mnie i to ja miałem inicjatywę. W dodatku udało mi się wyleczyć kilka ran na putridach i zadać 3 rany wielkiej jaszczurce. Podciągnąłem posiłki do walki – na obu flankach zaszarżowali maruderzy dodając nieco ataków i rzeź rozpoczęła się na nowo. Jeden z oddziałów putridow przesunął się do przodu, pile-inując w kierunku carnosaura i pozostałego sztandarowego, reszta armii skupiła się na wybijaniu kawalerii i liberatorów.

Na koniec tury carnosaur stał już na połowie ran a liberatorzy i kawaleria stracili „wartość bojową”.

Przeciwnik nie miał już w tym momencie zbyt wiele do zdziałania. Odgryzał się (dosłownie – jak to u jaszczurek bywa) dzielnie ale oddziały nurgla po raz kolejny wykazały się ogromną odpornością na nawet najgroźniejsze ciosy. Straty własne wyniosły: 1 rycerz, dwóch putridów… gdy tymczasem po stronie przeciwnika na stole został liberator prime, dwóch kawalerzystów, stojący na ostatnich ranach carnosaur i okopani daleko w tyle bohaterowie.

5 Tura bitwy…

Widok na Blightkinga zadającego śmiertelny cios carnosaurowi (po lewej) oraz resztki seraphonów rozpaczliwie broniące się przed "walcem nurgla"

…I triumfujący Putridzi wdrapujący się na korpus powalonego Carnosaura, reszta szarżująca na bohaterów przeciwnika i niosący się echem radosny śmiech Papy Nurgla.

Kilka słów podsumowania (w punktach dla porządku i przejrzystości):

Dawno nie grałem bez wyboru scenariusza i muszę przyznać, że z nimi gra jest dużo ciekawsza i wymagająca. Dodają one (niewielkie ale jednak) elementy taktyki i wymuszają więcej kombinowania przy planowaniu posunięć. Zapobiegają również temu co wydarzyło się u nas a co jest jednym z głównych zarzutów wobec AoS – wielki młyn na środku. W naszym przypadku nie mogło się to skończyć inaczej bowiem naprzeciw siebie stanęły dwie wolne i pozbawione strzelania armie.
Putridzi i jeszcze raz putridzi. Nawet jeśli na papierze nie wyglądają bardzo groźnie to na stole z dodatkowymi buffami do hitów i swoją wytrzymałością budzą grozę i robią za autentyczny walec wymiatający wszystko przed sobą i przyjmujący na klatę wszystko co przeciwnik może na nich rzucić.
W przypadku tej bitwy spotkała się armia „turniejowa” i armia będąca na etapie tworzenia się, składania. Było to widać i mogło wpływać na „radość z gry” – mój wniosek – czasem warto zmienić rozpiskę (jeśli tylko się da) aby obie strony mogły czerpać z gry więcej przyjemności.
Tereny – gracie i pamiętacie o ich wpływie losowanym na początku bitwy? U nas różnie z tym bywa szczerze mówiąc a i znaczenie losowanych efektów zazwyczaj nie wpływa na przebieg bitwy.
Age of Sigmar wydaje się mieć coraz lepiej przynajmniej w Krakowie – zauważalnie więcej osób pyta, rozmawia o systemie, coraz więcej też próbuje sił i pojawia się na intro (i nie tylko) grach. Jest dobrze i idzie ku lepszemu!

Do następnego!
W.

No komentarze

5 komentarze

14 komentarze

Labels

recent posts