Kolejne wtorkowe granie w CUBE Kraków zaowocowało ciekawą bitwą w której moje demony po raz kolejny musiały stawić czoła okopanym na umocnionych pozycjach strzeleckich wysokim elfom.

W ramach odchodzenia od Azyra i coraz bliższego pojawienia się oficjalnej punktacji od GW zagraliśmy wyjątkowo na 100 pkt. SCGT, które to 100 punktów wyglądało po obu stronach mniej więcej tak:

Jak widać postawiłem na mobilność. Latajacy Bloodthirster wspierany przez Daemon Princana jednej flance, na drugiej stado Seekerek a w środku Bloodlettery, które zgodnie z planem powinny dzięki magii Sayla polecieć na 18” do przodu. „Wrona” w armii jak zwykle jako rozpraszacz i przywoływacz flamerów (In da fejs przeciwnikowi w połączeniu z alpha-strikiem w postaci Bloodletterów i Seekerek).

Elfy zgodnie z planem rozstawiły się defensywnie, wykorzystując osłony terenu i fortyfikacje, co szczególnie mnie nie martwiło, bowiem dzięki szybkiemu rozstawieniu na polu bitwy miałem inicjatywę w pierwszej turze.

Wszystko poszło zgodnie z planem, demonice dzięki 14” ruchu, 2D6 biegowi ustawiły się w pozycji dogodnej do szarzy na skrzydło swordmasterów, bloodlettery poleciały na 18” do przodu i stanęły przed frontem swordmasterów a reszta jednostek przesunęła się pod osłonę ruin w centrum, przyzwane flamery rzygnęły ogniem w stronę swormdasterów ale to nie był ich dzień – zero ran.

Szarże Seekerek i Bloodletterów dotarły do celu i po kilku minutach po 25 swordmasterach pozostało jedynie wspomnienie (udało im się ubić dwie seekerki, które jednak pod koniec tury powróciły dzięki „1” na teście bravery).

Oddając inicjatywę byłem niemal pewny o swego rychłego i łatwego zwycięstwa.

 Demony dopadły do okopów

Rzeczywistość szybko zweryfikowała moje przekonania. Nie udało mi się wyeliminować z gry elfickiej artylerii i przyszło mi za to drogo zapłacić.

Najpierw balisty ze wsparciem Alith-Anara otworzyły z najbliższej odległości ogień do moich Bloodletterów szatkując  połowę oddziału. W oddział Seekerek wycelowały Sisters of Avelorn i skosiły WSZYSTKIE demonice. Istny pogrom.  Jedna rana na Wronie po ostrzale ze strony Ellyrianów to już był przy tym drobiazg.

Na koniec Generał – Caradryan zaszarżował na  „Wronę” i zostawił ją na jednej!!! Ranie.

Elfi ostrzał okazał się raz jeszcze morderczo skuteczny a oddziały wsparte umiejętnościami bohaterów (przerzuty 1 na trafienie przy strzelaniu!) naprawdę dały radę.

Z lekkim drżeniem ręki rzucałem zatem na inicjatywę w drugiej turze, ale Tzeentch pobłogosławił i udało się wygrać. Plan był prosty – Bloodlettery na środku musiały uporać się z ostatnim dużym oddziałem wroga – Sisterkami, Flamery miały zgładzić obsługę katapult a Bloodthirster zrobić miazgę z bohaterów wroga.

Plan był dobry, wykonanie jeszcze lepsze. Wrona po przyzwaniu kolejnych flamerów „wycofała się na z góry upatrzone pozycje” (czyli za mur, jak najdalej od walki ;) ) a jej miejsce zajął przeklęty demoniczny Książe KKK (o którym więcej TUTAJ).

W tym samym czasie flamery zgładziły obsługę jednej z katapult, Bloodthirster spalił ogniem pozostałych artylerzystów i zaszarżował na maga, bloodlettery pod huraganowym ogniem Sisterek (jedyny znany mi w AoS oddział z opcją „stand and shoot) dopadły do ich szeregów znacznie przetrzebione.

Zaczęła się jatka. Bloodthirster wgniótł w ziemię maga nim też zdążył wykonać jakikolwiek ruch, bloodletterom poszło nieco gorzej, wytłukły kilka przeklętych elfów ale same też dość mocno oberwały , jednak co najgorsze – demoniczny książę KKK znów dał popis swojej klątwy wbijając tylko  dwie rany Caradryanowi, inkasując 5 w odwecie.

Tura przeciwnika była szybka – Alith Anar wbił w fazie strzelania dwie rany Blodkowi, Jeźdźcy przesunęli się bliżej walki Caradryana z demonicznym księciem i…to właściwie tyle. Faza walki wręcz była zacięta – pomimo starań Alith Anar podzielił los maga – został wdeptany w ziemię, również Siostry zaczęły przegrywać starcie z bloodletterami  (zostało dosłownie kilka), niestety w tym samym czasie Caradryan uporał się z Demonem udowadniając, że jest naprawdę groźnym przeciwnikiem.

Na stole niewiele już zostało, kluczowa mogła się więc okazać inicjatywa w kolejnej turze...

…Którą znów wygrałem.

Dzięki temu mogłem uciec „Wroną” jeszcze dalej od zagrożenia (i zablokować drogę do niej Bloodsecratorem), spopielić jeden oddział Ellyrianów (Flamery i ich gorąca miłość…) a na koniec zaszarżować Bloodthirsterem na pozostały oddział elfiej kawalerii.

Wyszło… prawie jak powinno – Bloodlttery uporały się ostatecznie z elficami i przystąpiły do zbierania trofeów – Khorne się ucieszył. Nieopodal jednak Bloodthirster stojący 5” od Ellyrianów spalił szarżę – Khorne się nie ucieszył, dzięki czemu szansę na wykazanie się w walce wręcz dostały Flamery – Tzeentch zarzucił Fejspalmem.

Przeciwnik miał na tym etapie bitwy trzy modele na stole (Caradryan i dwóch związanych walką kawalerzystów). Postanowił więc ubić to co mógł – a więc Sayla, który był najbliżej). Jak postanowił tak też i zrobił – Mag nie miał za wielkich szans w starciu z „Mrożonką”. Na drugim końcu zrujnowanego miasta pozostali przy życiu kawalerzyści heroicznie odpierali ataki flamerów zabijając jednego po drugim.

Na koniec tej tury (i początek następnej) pozostało więc tylko rzucić na inicjatywę.

I kolejny szczęśliwy dla mnie rzut (mój przeciwnik miał szczęście we wszystkich innych rzutach, te wybitnie mu nie wychodziły), który zadecydował o mojej inicjatywie.

Rzuciłem wszystko co mogłem w Caradryana. Wydawało się, że Bloodthirster, Bloodsecrator i trzy flamery powinny dać mu radę.

Nic z tych rzeczy. Po turach strzelania i walki wręcz (mojej i przeciwnika) na stole nadal stał Caradryan podczas gdy Bloodthirster został wysłany na wakacje przed oblicze Khorna. Do teraz nie pojmuje jak udało się temu elfiemu dziadowi przetrwać.

Nie było w zasadzie czego zbierać – Kawalerzyści ostatecznie zostali zjedzeni przez wracające do akcji bloodlettery , Caradryan (na 8 pozostałych ranach) nadal radośnie fruwał przy Bloodsecratorze w końcu go ubijając a „Wrona” nadal stosowała „taktyczny odwrót”.

Bitwa ostatecznie skończyła się zwycięstwem demonów (na polu nadal stały bloodlettery, oddział flamerów i wrona mając naprzeciw Caradryana – jak by się to skończyło? Trudno powiedzieć, bowiem elfi generał okazał się naprawdę ciężkim do zranienia (5+ sv i 4+ „ward” + wybitne rzuty przeciwnika – save x3 na „”6”? Proszę bardzo 3x”6”…).

Z wniosków po bitwie:

Tyle na dzisiaj, do następnego!

W.

Ok., Panowie i Panie więcej Khorna w Khornie, gniewu i furii w furii i gniewie  na 30 azyrowych punktów upchnąć się już zwyczajnie nie da! 

W sobotnie przedpołudnie w krakowskim CUBE krew i czaszki będą mocno w cenie, bowiem na stół trafia bardzo zróżnicowana i polegająca w pełni na skomplikowanych taktykach i przemyślanych manewrach horda demonów Khorna, która postanowiła zaszczycić swoją inkursją właśnie to miejsce. 

Tym razem motywem przewodnim nie jest jakaś tam zbalansowana armia, oparta ta synergiach pomiędzy poszczególnymi jednostkami i bogami chaosu, które poprzez wzajemne wsparcie będą w stanie nagłym i niespodziewanym manewr… BLOOOOOOOODFOOOOOOORTHEEEEEEEEBLOOOOOOODGOOOOOOD!!!!!!!!!!!!!!!!

W skład delegacji z Warpu wchodzą, tudzież, mordować niewinnych i winnych pospołu będą:

Jak widać powyżej, jeśli coś nie jest obłąkane i wściekłe nawet jak na standardy Khorna, to może zapomnieć o zaproszeniu na imprezę organizowaną przez Skarbranda. To on w założeniu ma dzielić (korpusy przeciwników), rządzić (w sensie rzezać) i ogólnie robić to w czym jest najlepszy. 

O taktyce za dużo chyba nie ma co pisać. Kupą i jak najszybciej do przodu z nadzieją, że dobiegnie tyle ataków, żeby posiekać wszystko co się rozstawi po drugiej stronie pola bitwy.

Dlaczego Skarbrand? Bo inny Bloodthirster nie mieści się w limitach na 30 azyrowych punktów. Swoją drogą – jest tańszy bo nie lata i nie ma command abilitki, czy dlatego, ze jest po prostu słabszy? (no nie wydaje mi się….) Sprawdzę na pewno i powiem jak było. Tak czy inaczej, dzięki unikalnym umiejętnościom (im więcej ran, tym bardziej wściekły/groźny dla przeciwnika, specjalne ataki, dodatkowe obrażenia dla jednostek w okolicy itepe itede) powinien zrobić naprawdę dużo jeśli uda mu się dopaść do przeciwnika (ze sporym naciskiem na JEŚLI, bo podejrzewam, że wszystko co strzela, miota, zionie, rzuca lub nie ucieka będzie starało się go zestrzelić).

Dlaczego Bloodletters? No jak to dlaczego? Bo są prawdziwą hordą wściekłości, przemocy, złości i agresji (opis idealnie pasuje do niektórych grup społecznych ale o tym innym razem). A bardziej serio i z sensem (korne i sens?!) – trzeba czymś „robić masę”. Nawet jeśli zginie połowa małych Bodziów to i tak zostaje im świetna abilitka (mortal wounds) i na tyle duża siła przebicia, że poradzą sobie ze wszystkim na drodze (nawet jeśli potem zginą marnie jak TUTAJ) 

Dlaczego Wrathmongers? Bo są równie wściekli i szaleni jak Skarbrand więc idealnie się z nim komponują! Są nawet bardziej wściekli niż bloodlettery więc do tej armii pasują jak ulał. W dodatku zapewniają dodatkowy atak każdemu modelowi w pewnej (niewielkiej ale jednak) odległości od nich więc potencjał na zdobywanie czaszek i przelewanie krwi rośnie niczym khornowy rachunek za ostrzenie toporów.

Dlaczego… Nic więcej? Bo nic więcej się nie zmieściło i bo nic więcej nie jest aż tak obłąkane, żeby dołączyć do tak popapranej hordy. Niby mogłem myśleć o bloodcrusherach (ale jeśli coś bije się słabiej niż to na czym jeździ to raczej nie jest prawdziwie żądnym krwi wcieleniem furii…), niby chciałem mieć jakiegoś maga, ale przecież Skarbrand zabiera wszystkie punkty bohaterów… Niby brakuje mi strzelających jednostek, niby nie będę mógł niczego przyzwać, ale przecież nie o to w tym chodzi. Chodzi o krew, fruwające flaki i czaszki wyrywane wraz z kręgosłupami!

Jak mi poszło opiszę wkrótce (szału myślę, że nie będzie, zwłaszcza jeśli natknę się mniej fluffowe składy ale przecież chodzi o FUN* ;) ). Trzymajcie się i do następnego!

W.